Auf der Suche nach neuen Bedrohungen

Trotzdem wäre es falsch anzunehmen, die Dritte Welt komme in der Neuen
Weltordnung überhaupt nicht vor. Das tut Sie durchaus und zwar an zwei
Prominenten Stellen. Einmal gilt dies für eine Strategisch wichtige Teilregion
der Dritten Welt, den Nahen und Mittleren Osten, insbesondere die Golfregion.

Darüber hinaus ist die Neue Weltordnung keine Idylle, keine harmonisch
Konfliktfreie Ordnung der internationalen Politik, Sondern fast das Gegenteil.
Wer nach dem Ende des Kalten Krieges mit einer deutlichen Abnahme der
Internationalen Konflikte und Spannungen gerechnet hatte, der musste sich von
Offizieller Seite eine besseren belehren lassen.

US-Außenminister James Baker unterstrich, dass die Neue Weltordnung Auch
ein Zeitalter voller Herausforderungen und Gefahren sei : Auch diese Sichtweise
ist nicht ganz neu.

Zweitens figurieren die Dritten Welt im allgemeinen und bestimmte Regionen
und Staaten im besonderen im neuen Weltbild als neue Bedrohung, die in
gewissen Sinne den Platz der alten, Sowjetischen Bedrohung eingenommen haben.
Zuerst einmal aber ist es Wichtig zu untersuchen, was in der Neuen Weltordnung
mit dem alten, dem Sowjetischen Feindbild Passiert ist.

 

Ziele der US-Amerikanischen Politik

Ein der wichtigsten Gründe, warum eine Politische Lösung der Golf Krise so
Außer ordentlich schwierig war, bestand- wenn wir hier von der Intransigenz
Saddam Hussein absehen- in der sich mehrfach verändernden und
widersprüchlichen Zielstruktur in der Politik der Bush- Administration. Zu
Beginn der Krise wurde der Einsatz des eigenen Militärs am Golf hauptsächlich
mit der Verteidigung Saudi Arabiens begründet. Ob der Irak nach der Eroberung
Kuwait überhaupt Interesse an einem Angriff auf Saudi Arabien haben konnte, ist
zweifelhaft, an dieser Stelle aber für die weitere Diskussion unerheblich. Es handelte
sich also ausschließlich darum, rein defensiv eine weitere Expansion des Irak zu
Verhindern.

Bald wurde dieses Ziel um ein zweites erweitert: die Befreiung Kuwait von der
Irakischen Besatzung und die Wiedereinsetzung  des Kuwaitischen Emirs. In einem
Weiteren logischen Schritt der Allerdings parallel zu den beiden vorigen Punkten
erfolgte begründete die US-Regierung die Entsendung ihres Militärs und Ihre
gesamte Politik mit der Sicherung der Öl Versorgung vor Irakischen Einfluss.

Viertens erklärten US-Regierungsmitglieder auch die Beseitigung der Irakischen
Massenvernichtungswaffen und die Schwächung der gewaltigen Irakischen
Militärmaschine zu einem Politik ziel, und Schließlich wurde gelegentlich der Sturz
Saddam Husseins ebenfalls als Zielvorgabe formuliert. Die beiden Letzten Punkte
Wurden allerdings mit beträchtlich größerer Diskretion behandelt,vor allem in der
Anfangsphase des Konflikts, da sie durch die UNO-Resolutionen und die
internationale Koalition nicht gedeckt Waren und die Einheit der Anti Irakischen
Front hätten schwächen Können.

Dass der Irak seit 1972 durch einen Freundschaftsvertrag mit der Sowjetunion
verbunden war und die Sowjetunion seitdem der weitaus größte Waffenlieferant
des Irak war, Spielte in der US-Politik und Legitimation überhaupt keine Rolle
wenn man davon absieht, dass sich die USA in Moskau um geheimdienstliches
Material über den Irak bemühten, offenbar zum Teil mit Erfolg.

Es ist ganz offensichtlich, dass die unterschiedlichen Zielebenen US-Amerikanischer
Politik sich gegenseitig behinderten, zum Teil Lähmten.

Ein bloßer Schutz Saudi Arabiens vor äußerem Angriff hätte kaum mehr als eine
Beistandserklärung und vielleicht eine begrenzte Militärpräsenz erfordert.

Eine Befreiung Kuwaits wäre durch die Koppelung Wirtschaftlichen Drucks vielleicht
durch militärische Komponenten ergänzt mit Gesichts wahrenden Angeboten an
Saddam Hussein in einem gewissen Zeitrahmen durchaus ohne Krieg möglich gewesen.
Eine militärische Befreiung Kuwaits war zwar konzeptionell denkbar, hätte aber das
Objekt dieser Befreiung Kuwait, möglicherweise zerstört.
Es bestand durchaus die Gefahr, dass von Kuwait kaum etwas übrig bleiben würde.

Die Zerschlagung der Irakischen Militärmaschine und Beseitigung des A-, B- und
C-Waffen potential und der entsprechenden Forschung und Produktionseinrichtungen
war demgegenüber ohne eine Krieg nicht zu erreichen.

Die Praktische US-Politik beinhaltete die möglichst völlige Isolierung des Irak, die
Durchsetzung eines internationalen Wirtschaftsembargos und die Drohung mit Krieg.
Bedeutsam war die Verschiebung des Schwergewichts von den Wirtschaftssanktionen
zur Kriegsdrohung zu einem Zeitpunkt, als eine durchgreifende Wirkung ökonomischen
Drucks noch überhaupt nicht eingetreten sein konnte. Diese wichtige
Akzentverschiebung war der Verschiebung der Amerikanischen Politik ziele geschuldet.
Es ging ja nicht mehr allein um die Räumung Kuwaits, sondern um die möglichst
Endgültige Ausschaltung des Iraks als Potentieller Vormacht am Golf.

Inzwischen deutet alles darauf hin, dass sich in der US-Administration Spätestens im
Oktober die Bereitschaft und der Wille zum Krieg durchgesetzt hatte, wenn die zweite
offensive Aufmarsch Phase in Saudi Arabien auch erst nach den Kongresswahlen
Anfang November begonnen wurde. Zu diesem Zeitpunkt hatte sich das Ziel, das
Irakische Militärpotential zu zerschlagen oder zumindest wesentlich zu schwächen,
als die treibende Kraft der Amerikanischen Politik am Persisch- und Arabischen Golf
erwiesen. Damit war ein -erfolgreicher Krieg von nun an die in Washington Prioritär
angestrebte Form der Konfliktlösung.

Nur durch eine Politische Kapitulation, also einen im wesentlichen bedingungslosen
Abzug aus Kuwait, hätte die Irakische Führung von Diesem Zeitpunkt an ihre
militärische Niederlage vermeiden können. Ein solche Rückzug hätte zwar nicht das
Amerikanische Kriegs Interesse aufgehoben, aber die Legitimation und damit den
Bestand der Internationalen Koalition im Fall eines Angriffs der USA unmöglich
gedacht.

Die Ideologie der Neuen Weltordnung

Die Ideologie der Neuen Weltordnung
Was ist neu? Welche Welt? Und wessen Ordnung
Anfang der neunziger Jahre drang ein neuer Politischer Begriff in die Diskussion,
der die Nachfolge des Kalten Krieges antreten sollte: die neue Weltordnung.
Bemerkenswert dabei war,dass die Diskussion nicht sofort begann, als das
Abtreten der Sowjetunion als Supermacht erkennbar war, dass also nicht die
Entwicklungen im Ost-West-Verhältnis,sondern der Golfkrieg zur Geburtsstunde
der Neuen Weltordnung erklärt wurde. Diese Ideologisierung des Krieges hatte
ihren Politischen Ursprung in Weißen Haus. US-Präsident George Bush erläuterte
den Zusammenhang in seiner Rede zur Lage der Nation Ende Januar 1991.

Seit zwei Jahrhunderten haben wir für die Freiheit hart gearbeitet.Und heute führen
wir die Welt im Kampf gegen eine Bedrohung der Anständigkeit und Menschlichkeit.
Es geht um mehr als ein kleines land ( KUWAIT UND IRAK ) Es geht um eine
große Idee: um eine neue Weltordnung,in der verschiedene Nationen sich um eine
gemeinsame Angelegenheit Kümmern, um die Verwirklichung der universellen
Hoffnungen der Menschheit : Frieden und Sicherheit,Freiheit und Gesetzlichkeit.
Eine Solche Welt ist unseres Kampfes würdig und der Zukunft unserer kinder.

Diese hohen Ziele galt es zuerst einmal am Golf durchzusetzen. Der Stellvertretende
amerikanische Außenminister Eagle burger Sprach davon,dass wahrhaftig eine neue
Seite in der Geschichte der zwischenstaatlichen Beziehungen aufgeschlagen worden
sei und fuhr mit Hoffnung fort, dass die Weltgemeinschaft durch ihr gemeinsames
Handeln den Terror und die Einschüchterung nicht länger tolerieren wird, die das
internationale System seit unendlichen Zeiten geplagt haben,

Es ist offensichtlich,dass solche Formulierungen zugleich der innen und der
außenpolitischen Legitimation des Krieges dienen Sollten, dass sie zum Teil auch
unter der Überschrift Psychologische Kriegführung abgelegt werden können.
Kriegszeiten sind Zeiten mit einem besonders hohen Legitimation bedarf, sind Zeiten
besonderer, Schwere Gefühl Ideologisierung. Für die eigenen Interessen zu Kämpfen
ist Nötig und selbstverständlich-und die US-Regierung hat diese auch oft und in
schöner Offenheit formuliert, aber zusätzlich Selbstlose, idealistische Gründe zu finden,
ist politisch ratsam. Und einen Kriek zu führen, den die ganz Welt einig gegen einen
einzelnen Außenseiter unternimmt, um eine Neue Weltordnung von Demokratie und
Frieden durchzusetzen- so etwas hat einen ideologisch fast unwiderstehlichen Charme.

Nun sind aber die ideologischen Gründe für die Proklamation einer Neuen
Weltordnung umfassender als nur die Neuordnung des Nahen und Mittleren Ostens.
Dafür sollte eine regionale Friedensordnung eigentlich ausgereicht haben, von der ja
ebenfalls die Rede war. Aber der Golfkrieg wurde nicht zu einem beliebigen Zeitpunkt
geführt. Die Golf Krise begann durch die Irakische Besetzung Kuwaits.Der US-
Vertreter bei der NATO, William Taft, stellte: Wir hatten einen kurzen Frieden-genau
vier Wochen- vom 6.Juli. 1990. als die NATO mit der Londoner Erklärung Feststellte,
dass die Sowjetunion nicht Länger ein Feind war, bis zum 2. August. 1990. als
Saddam Hussein Kuwait besetzt.Es ist die erklärte Politik der Vereinigten Staaten,
diesen Frieden  wiederherzustellen und aufrechtzuerhalten.

Taft formuliert implizit den materiellen und politischen Kern des Begriffs von der
Neuen Weltordnung. Die USA hatten im eigenen Verständnis- spätestens - 1990
den Kalten Krieg gegen Sowjetunion und Kommunismus gewonnen, hatten sich
machtpolitisch und ideologisch durchgesetzt. Nach den Zunehmenden Zweifeln
an der Stärke der Amerikanischen Position in der Welt gestattete der Sieg im
Kalten Krieg neue Hoffnung auf Weltführer schaft. Genau diese schein im August
1990 bedroht, genau diesen Frieden galt es wieder herzustellen.

Im April. 1991 erläuterte Präsident Bush die Neue Weltordnung in einer weiteren,
Programmatischen Rede: Mehr als vier Jahrzehnte haben wir in einer zwischen Ost
und West geteilten Welt gelebt- in einer Welt, die im Konflikt von Waffen und Ideen
befangen war, die wir den Kalten Krieg nennen. Zwei Systeme,zwei Supermächte
durch Misstrauen und unablässige Feindschaft getrennt. Mehr als vier Jahrzehnte
waren Amerikas Energien darauf ausgerichtet, die Bedrohung einzudämmen,die der
freien Welt durch die Kräfte des Kommunismus entstand. Dieser Krieg ist vorbei.
Ostdeutschland ist selbständige Einheit von der Landkarte verschwunden. Der
Warschauer in polen Pakt existiert seit letzter Jahren nicht mehr und ist nur noch
Geschichte.

Dieser historische Triumph bedeute für die USA aber nicht, dass nun eine einfache
Zeit ohne Konflikte und Schwierigkeiten angebrochen sei. Es gehe auch nicht darum,
dass nach der Abdankung des Gegners Sowjetunion nun auch die USA eine
Bescheiden Rolle spielen wollten, da Schutz vor der Sowjetischen Gefahr nicht mehr
nötig sei. Auch an eine Unterordnung der USA unter die UNO sei nicht gedacht.

Die Neue Weltordnung bedeutet nicht, unsere nationale Souveränität aufzugeben oder
unsere Interessen zu opfern.Tatsächlich beschreibt sie die Verantwortung, die uns von
unseren Erfolgen auferlegt wirt. Wir haben auch erkannt,dass das Ende des Kalten
Krieges uns nicht in ein Zeitalter des ewigen Friedens befördert hat. Während alte
Bedrohungen abnehmen, bilden sich neue heraus. Die Suche nach der Neuen
Weltordnung besteht zum Teil in der Heraus Forderung , die Gefahren der Unordnung
zu bannen.

Und genau in diesem Politischen Zusammenhang erfolgte im August.1990. die
Irakische Eroberung Kuwaits- ein Aggressionsakt, der-im Gegensatz zum Angriff auf
den Iran im September 1980- nicht im Interesse des Westens oder der Sowjetunion
lag. Der amerikanische Präsident betonte wie seine wichtigsten Kabinettsmitglieder
immer wieder, dass die Neue Weltordnung durch Zusammenarbeit der Nationen,
durch gemeinsame Werte nach dem Zusammenbruch des Kommunismus, durch
friedliche Konflikt Regelungen,durch Demokratie und Schutz vor Aggressionsakten
gekennzeichnet sein wurde,Friede und Wohlstand, die Reduzierung und Kontrolle der
Rüstung gehörten dazu.

Man sollte es sich nicht so einfach machen, diese Sammlung großer Worte als die
übliche Rhetorik von Politikern abzutun. Wie so oft hat auch hier die
Überschwenglichste Rhetorik einen substantiellen Kern. Natürlich bedeuten all diese
Formulierungen nicht, dass die USA nun auf eigene Machtpolitik Verzichten Wollten
und streng kooperativ von gleich zu gleich mit anderen Staaten die Probleme der
Welt zu Lösen gedachten. Eine Solche Wendung Wäre auch wenig Plausibel gewesen.
Warum auf die Nutzung der eigenen Machtmittel genau in einem Moment verzichten,
in dem man sich gegen den schärfsten Konkurrenten durchgesetzt hat? Die Erinnerung
des Präsidenten, dass man die nationale Souveränität und die Eigeninteressen nicht
aufzugeben gedachte,War ja deutlich genug. In seiner Rede zur Lage der Nation vom
Januar 1991 hatte Bush die Neue Weltordnung Aufschluss Reicher weise mit einem
anderen Argumentationsstrang Verknüpft: Seit zwei Jahrhunderten hat Amerika der
Welt als Inspirierendes Beispiel für Freiheit und Demokratie gedient.Seit Generationen
hat Amerika den Kampf für die Bewahrung und Ausdehnung der Segnungen der
Freiheit angeführt. Und heute, in dieser sich schnell wandelnden Welt, ist Amerikanische
Führerschaft unverzichtbar. Die Amerikaner wissen, dass die Führungsrolle uns Lasten
auferlegt und Opfer verlangt.Aber wir wissen auch, warum sich die Hoffnung der
Menschheit auf uns richten.

In der selben Rede appellierte George Bush an den Kongress und Amerikanische Volk,
sich auf ein weiteres Amerikanisches Jahrhundert, vorzubereiten. Damit sind wir beim
Politischen Kern der offiziellen Erklärungen zur Neuen Weltordnung: bei einer neuen
Formulierung des alten Anspruchs der USA auf globale Führerschaft. Die Neue
Weltordnung tritt nicht einfach ein, sie muss von den USA durchgesetzt werden-
insofern ist als amerikanische Weltordnung gedacht. Und genau hier machen die
Ideologischen Formeln durchaus einen Sinn. Gemeinsam Werte-das sind Werte
der freien markt wirtschaft die sich nach Fall des Ideologischen Gegners verstärkt
durchsetzen. Die gemeinsamen Werte, darauf hat Präsident Bush hingewiesen, sind
die Amerikanischen Werte. Internationale Zusammenarbeit- das bedeutet, dass die
internationale Gemeinschaft freiwillig der Amerikanischen Führung folgt, wie etwa im
Golfkrieg Frieden. das kann Konzeptionell durchaus Krieg beinhalten, um eine
regionale Pax Amerikana durchzusetzen, wie der Golfkrieg Demonstrierte.

Jochen Hippler
Herausgegeben vom Institut für Internationale Politik

حقارت بیست سال گذشته نیز خودش تحت تأثیر عکس العمل های قبلی بوده است

اگر هر مبارز آزادیخواه هدف این واقعیت را درک می کرد و می پذیرفت که خالق آن چیزهای که به آن آرمان
آزادی می اندیشید و می خواهد آنها را حاصل کند,  هدف آزادی هدفیست مساله ای پیش نمی آمد مسأله از اینجا
شروع می شود که هدف آن آزادیخواه را فریب می دهد و حرکت سیاسی و آرمانی که دنبال داشته  که گویا واقعاً
.دو پدیده وجود دارد

تمام رنج ها, و ناتوانی ها ناکامی ها, حقارت و حسرت های آن انسان آزاده نتیجه ی این فریب است فریب دونظر 
سیاسیت را دنبال داشتن؛ این دونظر باعث می شود که انسان آزاده مدام بدون هدف و بجای نرسد, زیرا اصولاً رسیدن 
.به هدف و آرمان  او وجود ندارد

در هر صورت اولین مسأله ای که بعد از انتقال از عدم به هستی یا از بودن به شدن و داشتن پیش می آید, مسأله 
هدف داشتن به آرمان است. این مسأله که هدف او اسیر و دونظر به سیاست داشتن می شود. یعنی خود را دونظری به
سیاست وقف می دهد. وقتی او به دونظر داشتن را دنبال دارد صدها رنج وجود دارد. تضاد وجود دارد, حسرت و 
ناکامی وجود دارد, احساس پوچی و حقارت وجود دارد, احساس دویدن و نرسیدن به آرمان وجود دارد و صدها
.مسأله ی دیگر

تمام زندگی و تمام وجود او بعد از این انتقال یک وجود کهنه که سالها است  دنبال داشته محدود می گردد. رفتار 
احساسات او و مجموعه ی تجلیات وجودی یک انسان ازاده عدمی کیفیتی خودجوش دارد. به این معنا که همه چیز از 
.درون اندیشه ای که دنبال دارد در او نشأت میگیرد و بر می خیزد

.اما همین او وقتی اسیر  دونظر داشتن , می گردد تمام تجلیات وجود ی اش کیفیت عکس العمل پیدا می کند
و عکس العمل  همیشه ای او دونظر سیاست را دنبال داشته کهنه می بیند هر هدفی هر آرمانی هر رفتار و علمی که او
و شماها امروز دارید تحت تأثیر عمل, رفتار و احساسی که دیروز به آن آرمان داشته اید. حرکتی هم که فردا خواهید 
.داشت تحت تأثیر رفتار امروزتان خواهد بود

هستی هر حرکت به هدف مبارزه داشتن اصولاً یک کیفیت زنجیری دارد. تمام حرکات و رفتاری که از هستی منبعث 
می گردد, مثل یک زنجیر بهم مربوط و وابسته است- البته یک وابستگی  ناهمآهنگ رفتار آن انسان آزاده اسیر هستی
 .رفتاری کامل و مستقل نیست. رفتارش همیشه نیمه تمام دنباله دار و وابسته به زنجیر هستی است

فرض کنیم شما بیست سال پیش سازمانی یا حزبی را ابتدا داشته اید و آن سازمان و حزب به شما و سازمان شما یا
همچنین حزب شما جواب نظرات سیاسی شما ها  را رد داده است. حالا شماها اگر به جریانات و ارتباطات سیاسی 
خودتان و رفتار خودتان توجه کنید می بینید عملی که حتی امروز با آن سازمان و حزب تان انجام می دهید به یک
.شکلی تحت تأثیر همان ردشدگی بیست سال قبل سازمان و حزب تان است

بعد از ردشدگی که محققاً واکنشی در شماها ایجاد شده است. مثلاً احساس کرده اید که در آن سازمان و حزب قبلی شماها
آدم مهمی نیستید, آدم لایق و برازنده قابل اعتنایی نیستید. بعد ممکن است برای جبران تصوری که از بی ارزشی خود پیدا
,کرده اید دست به یک سری تلاش ها زده باشید. مثلاً ممکن است تصمیم گرفته باشید یک سازمانی و حزبی تشکیل بدهید
یا دوستانی زیادی بدست  آورید,  یا ممکن است بعنوان یک واکنشی که در گذشته طرفداری آن سازمان و حزب داشته اید  
بکلی صرف نظر کرده باشید. در هر صورت اگر توجه کنید. می بینید بعد از ردشدگی یک سری عکس العمل های جبرانی
 .و مرتبط در شما ایجاد شده است که هنوز هم ادامه دارد

همان احساس ردشدگی و احساس حقارت بیست سال پیش نیز خودش تحت تأثیر عکس العمل های قبلی بوده است. تمام 
زندگی ما مثل یک کلاف یا مثل یک زنجیری است که هر جزئش جزء دیگر یا وابسته به جزء دیگر است. هیچ عملی نیست 
که از دایره این زنجیر خارج باشد. هستی ما یعنی این زنجیر و این کلاف. و اسارت یعنی خارج نبودن از کادر و از
فرمان این هستی زنجیری کهنه گی نیز یعنی حرکت تکراری در کادر همین زنجیر. یعنی عکس العمل بودن رفتار و 
.مجموعه ی جریانات زندگی همان  انسان آزاده و با  سازمان و همان حزب تان

اما در حالت عدم همه چیز برای ماها بی سابقه است, و بنابراین نو است. هیچ عملی نه تحت تأثیر عملی قبلی است و نه بر
عمل بعدی سایه می افکند. هر عملی برای خودش کامل, نو و مستقل است. اعمال دنباله دار نیستند. به یک رشته زنجیر
عکس العمل بسته نشده اند. و این یعنی هدف آرمان . یعنی هدف آرمان که لحظه به لحظه اش نو و بکر است. هدفی
.و آرمانی که اسیر زنجیر هستی نیست. هدفی و آرمانی که مسدود و محدود نیست  

  

چه نقشه ای اصلاح طلب برای مردم دهقان مهاجر در سر دارند

این آنچنان اقدامی است که تمامی بافت طبقات جامعه تمامی مناسبات اجتماعی و اقتصادی حاکم بر جامعه را به طوری
عمیق و ریشه ای دگرگون می نمود و درست به همین دلیل نیز هم تضمین بازگشت ناپذیر برای  ادامه دموکراتیک بود و
.هم بالاترین ضربه را به دشمن امپریالیستی نظام جمهوری اسلامی ایران وارد می کرد

زیرا که دیگر یک قدم جلوتر رفتن کافی بود تا پر جبرئیلی آنها سوخته شود. آنها ازگروه اصلاح طلب شده که آنطور با 
چنگ و دندان به جنگ ارتجاع رفته بود وحشت داشتند, زیرا کافی بود این ارتجاع به دست این گروه اصلاح طلب به 
.طور قاطع به سویی افنکده شود تا شعار های آزادی برای خود آنها از این روش به آن روش جا بیفتند

روشن بود که تضمین دموکراتیک یک راه دارد : زدن به قلب دشمن. و دشمن کی بود؟ روحانیون پوسیده و دستگاه 
.حکومتی جمهوری اسلامی ایران  آن که وابسته به امپریالیستی انگلیس ها بود 
و زدن به قلب او چگونه امکان پذیر می گشت؟ 

این آنچنان اقدامی می باشد که نه تنها به رفاه و ترقی مادی و فرهنگی کارگران مهاجر روستاها می آنجامید و نه تنها خود
,بهترین زمینه های مادی و اقتصادی برای رونق یک بورژوازی اصلاح طلب و حتی الامکان استقلال طلب فراهم می نمود
بلکه از همه این ها مهمتر انواع فشارها و اجبارات غیر اقتصادی و قید و بندهای ناشی از مناسبات کهن سرمایه داری را
از دوش تمام طبقات اجتماعی, از کارگران مهاجر که چندین درصد جعمیت جامعه را تشکیل می دادند گرفته تا خرده
.بورژوازی شهر و طبقه کارگر بر می داشت

همانطور که گفته شد, شرط مقابله با دشمن زخم خورده اما هشیار شده و در حال تشکیل و توطئه اتکا به نیروهای پشتیبان 
هر چه بیشتری است.این نیرو بطور طبیعی در میان میلیون ها دهقان مهاجر رنجدیده ای قرار داشت که تا کنون و بالاخره تا 
.به آخر چیز زیادی از حکومت جمهوری اسلامی ایران نشنیده و ندیده بودند 

می بینیم که بالاخره یکی از تیرهای توطئه حریف بر بدن در حال ضعف حکومت جمهوری اسلامی ایران کارگر و دهقان
می افتد و پیکر نیمه جان حکومتی که رسالت تاریخی اش را به انجام رسانیده متأسفانه نه با دست انقلاب بلکه به دست ضد 
.انقلاب بر زمین می افتد

اما چنین اقداماتی را از دست بورژوازی اصلاح طلب انتظار داشتن یا به خواب و رؤیا گرفتار آمدن است و یا رجعت به
.چندین سال قبل اروپا عنوان جوانی و شادابی اصلاح طلب سرمایه داری 

باری یک نگاه کوتاه به کارنامه عمل کرد اقتصادی و سیاسی جامعه ایران دوره ریاست جمهوری احمدی نژادی در دوره
,بعد از ریاست جمهوری خاتمی به خوبی نشان می دهد که او چگونه به جای تعمیق و گسترش دست آوردهای گذشته
مجبور بوده است. بنا به ماهیت طبقاتیش خود را و مردم ایران را با وصله پینه کارهای جزیی سیاسی و اقتصادی و
.خرده کاری های نیرو برباد ده و مأیوس کننده مشغول کند

کنترل آموزش و پرورش

.کنترل آموزش و پرورش کشور ایران نیز در تحکیم قدرت دولت امروز جمهوری اسلامی ایران نقشی اساسی دارد
در سالهای نخست انقلاب, سازمان و برنامه های درسی تمام نهادهای آموزشی تصیفه و ایدئولوژی ولایت فقیه
.رهبران دینی علی خامنه ای و دیگران آخوندها شد

.تا بدین وسیله اطلاعاتی که بدست کودکان و جوانان میرسد از نظر ایدئولوژیک هیچگونه ایرادی نداشته باشد
دانشگاهها که طی دوران حکومت سلطنتی مراکز نارضایتی شمرده میشدند در مدت دوسال تعطیل شدند و به بازگشایی
عمدتاً به دانشجویانی که هواداران سرسخت ارزشهای انقلابی دولت جمهوری اسلامی ایران و ولایت فقیه رهبران ایران 
.بودند اختصاص یافتند

در سالهای اخیر تفیتش در مورد عقاید و شخصیت دانشجویان بویژه در مراحل پایین تر تحصیلی کاهش یافته ولی این 
.امر هنوز یک خصوصیت ویژه نظام آموزشی ایران بویژه در مراحل بالای دانشگاهی است

از زمان بازگشای دانشگاههای ایران, چهل درصد ظرفیت دانشگاهها به اسیران آزاد شده جنگ, پاسداران انقلاب
.بسیجی ها و خویشاوندان شهدا اختصاص یافته است

.این دانشجویان به مثابه چشم و گوش دولت جمهوری اسلامی ایران و ایدئولوژی رهبر ایران عمل می کنند
.و گزارش استادان و دانشجویانی را که مظنون به داشتن احساسات ضد اسلامی و یا ضد رژیم هستند میدهند

اصلاحات در ریاست جمهوری اسلامی ایران امکان پذیر نیست

از طرف خودی حکومت جمهوری اسلامی با فرمول می آیند که کل تغییرات که ممکن نیست باید جزئی باشد و ما
میتوانیم جزناً ترتیبات اصلاحات را بدهیم. می توانیم تفاوتی در زندگی شما ایجاد کنیم, و به این ترتیب مردم را با 
.خودشان میبرند 
اول  با فرض اینکه کل اش ممکن نیست و بعد با این که من در دولتم پارتی دارم بالایم و می بینید از خود حکومتم و 
میتوانم اصلاح کنم مردم را دنبال خودشان میکشند. این به خاطر همان واقعیت است که ما میخواهیم روی وجه دیگرش
استوار شویم و آن این است که مردم میخواهند صلاحیت و لیاقت و توانایی رییس جمهوری کردن جذبش شان را در یک
جریانی ببینند. فقط با خواندن برنامه اش و دیدن روزنامه اش به دست نمی آید. باید حضور و دسترسی عمیق سیاسی و
.عملی برای آن بخش از مردم در جامعه داشته باشد

من پاسخم به این ترتیب به این بحث که آیا در این تحولات مردم آزادیخواه میتوانند قدرت را از دست حکومت داران
جمهوری اسلامی ایران بگیرند. یک آری مشروط است. به شرط اینکه مجموعه وسیعی از شرایط تامین شود و پیش 
شرطهای فراهم شود, مردم آزادیخواه ایران یک شانس دارند که قدرت  حکومت  جمهوری اسلامی ایران را بگیرند و به
.اصطلاح الگوی جامعه را تعیین کنند و شکل بدهند 
به نظر من مردم آزادیخواه می توانند قدرت را بگیرند و این ملزومات به نیروی آگاه و از گروه ها آزادیخواه بستگی پیدا
.میکنند مردم آزادیخواه که خیلی با تاکتیک عمل پیش روی دارند صد در صد موافق در راه آزادی پیروز خواهند شد

 در نتیجه این مسیر را باید طی کرد