Mittwoch, 29. März 2017

Welt, Mensch und Gesellschaft

Welt, Mensch und Gesellschaft
Von der ,,Sophistik" bis zur Klassischen Höhe der griechischen Philosophie

Im griechischen Geistesleben des fünften Jahrhunderts Stoßen wir auf eine
Reihe von Männern, die man unter dem Namen der Sophisten
zusammenzufassen sich gewöhnt hat, obgleich im Altertum dieser Name
Mindestens auch in einem erheblich weiteren Sinn gebraucht wurde.
In dieser Namengebung aber liegt zugleich eine abfällige Beurteilung, die
Zuletzt auf die Kritik zurückgeht, die Platon und ihm folgend Aristoteles an
Die ,,Sophisten" üben und die sie als skrupellose Dialektiker, Liebhaber und
Meister einer logischen Vexierkunst hinstellt, als philosophierende Anwälte
Gefährlicher, auflösender, nihilistischer Strömungen und Gegner wirklichen,
Echten Dienstes an der Wahrheit.
Diese Kritik ( die unserem heutigen Gebrauch des Wortes ,,Sophist" die
Färbung gegeben hat ) ist zunächst selbst Ausdruck oder Teil einer
Zeiterscheinung, Sie berührt sich mit einer deutlich erkennbaren Reaktion
konservativer Kreise In Griechenland gegen das Treiben der Philosophen
überhaupt, wie es offenbar Mehr und mehr in die Öffentlichkeit gedrungen
war: es ist hier an die schon Erwähnte Anklage gegen Anaxagoras zu erinnern,
der Später eine gleichartige Gegen den ,,Sophisten" Protagoras und schließlich
das ,,Verbrechen" der Athener gegen die Philosophie, der Prozeß des
(Sokrates Folgen Sollte).
Gerade Sokrates ist nun freilich für Platon der eigentliche Überwinder der
,,Pseudophilosophie" der Sophisten im engeren Sinn, andererseits zeichnet die
Derbe (Karikatur) des Lustspieldichters Aristophanes in den ,,Wolken" eben
Ihn als den Rabulisten und Rechtsverdreher, der gegen Geld bereit ist, aus
Schwarz Weiß oder, wie die Spätere Wendung lautet, aus der schwächeren
Rede die stärkere zu machen.
Dazu kommt, daß vielfach die Kritik Platons eigentlich gar nicht den von ihm
Ausdrücklich erwähnten ,,Sophisten" , sondern ursprünglichen Genossen aus
dem Kreis des (Sokrates) gilt, von denen gezeigt werden soll, daß sie an andere
Stelle, nicht zu den echten Schülern des Meisters gehören.
Jene Zusammenfassung gerade der Protagoras, Gorgias, Prodikos, Hippias
usw. Und die an ihnen geübte platonische Kritik, die für uns in ihrer Bezeichnung
als ,,Sophisten" mitschwingt, ist also jedenfalls selbst mit Vorsicht Aufzunehmen.

Die Sophistik. Protagoras
Immerhin haben jene Männer zunächst eins wirklich gemeinsam, eine Art Beruf
es sind Wanderlehrer, die sich selbst und ihr Wissen zur Schau stellen und gegen
Geld Unterricht erteilen. Dieser Unterricht erhielt bei den meisten von ihnen eine
Zuspitzung auf das Praktisch Nützliche, auf das Leben. Nicht
,,Wahrheit" als Selbstzweck wollen sie finden und übermitteln, sondern Menschen
bilden, bessern, veredeln und ihnen Kenntnisse und Fähigkeiten Mitteilen, vor
allem die im Politischen Leben so wichtige Kunst der Rede.
Flüchtlinge Kräfte militärische umlaufreserve Stationiere.
Eben diese Dinge die Beurteilung der Wissenschaft nach ihrem Wert für das
Menschliche Leben, ihrer Nützlichkeit anstatt ihrer objektiven Wahrheit, und
Die Schätzung der Rhetorik, der Kunst und militärische der Überredung im
Kampf der Geister sind der Quell der Hinneigung zur Skepsis, die in den
Eingangsworten der Schrift des berühmtesten der Sophisten, des Protagoras
Aus Abdera ( um 480-410 ), über die ,,Wahrheit" deutlich wird: der ( Mensch
sei das Maß aller Dinge ), mit anderen Worten: Es gibt keine objektive Wahrheit,
Sondern derselbe Satz kann für den einen wahr, den andern falsch sein.
Nach Platos ,,Theätet" hat er sich für diese These auf die Subjektivität und
Relativität der sinnlichen Wahrnehmung berufen (was dem einen kalt, kann dem
andern waren, was dem einen süß, dem andern bitter sein ), und aus ihr
Weiter gefolgert, daß ,, Wahr" Von je zwei stets möglichen entgegengesetzten
Behauptungen nur die genannt werden könne, die sich Kraft der sie
verfechtenden Persönlichkeit und der Kunst ihrer Rede durchsetze.

Von der Sophistik zur Klassischen Hohe
Der Mensch ist das Maß der Dinge - noch in einem weiteren Sinn ist freilich dieser
Satz charakteristisch für die Sophistik und die ganze in und mit ihr Beginnende Zeit.
Der Mensch und der Lauf seines Lebens erscheint nicht mehr abhängig von
Einem oder Papst Über ihm waltenden Schicksal, göttlichen Willen, inneren
Kräften der Natur, er empfindet sich auf sich selbst gestellt, von seinem eigenen
Charakter, seinen Fähigkeiten, seinem Wollen, seinen Kennntnissen
Ist sein Verhalten und weitgehend auch sein Erfolg und sein Glück bestimmt.
Im griechischen Drama ist der den Sophisten nahestehende Euripides mit
Seinem Charakterdrama den Großen Metaphysikern der griechischen
Dramatischen Dichtung, den Aischylos und Sophokles, gefolgt; nicht mehr das
Verhältnis des Menschen zum Schicksal, zu den Göttern, zum Wesen der
Dinge, sondern sein Verhältnis zu seinesgleichen und zur Gesellschaft ist das
Eigentlich wichtige Problem.
Die Frage, die man dabei vor allem aufwirft, ist die: was ist in diesen menschlichen
Dingen im Menschen selbst, in der Sprache ( die gerade mit Rücksicht auf die
Rhetorik ein Hauptgegenstand der Untersuchung ist), in Staat und Recht -
,,natürlich" , also gegeben und unveränderlich, was ist nur
Menschenschöpfung und -Satzung, also durch den Willen veränderlich?
Und gerade für das letztere interessiert man sich im Grunde mehr.
Das Menschliche ist schließlich, da es das nur Nächstliegende ist, auch das best
Erkennbare; je weiter die Dinge vom Menschen fort liegen, desto unsichtbar,
aber auch desto gleichgültiger werden sie dem Sophisten: Von den Göttern, sagt
Protagoras, weiß ich nicht, ob sie sind oder nicht sind.
In dem Maß, als die Götter und die Natur zurücktreten, gewinnt der Mensch und
Seine Geschichte an Bedeutung.
Die Sophisten, Protagoras, dem hier wie in der Lehre von der Subjektivität der
Sinnesqualitäten sein Landsman Demokrit folgt, sind die eigentlichen Schöpfer
Fortschrittsgedankens, sind die eigentlichen Schöpfer des Fortschrittsgedankens,
des Gedankens einer durch menschliche Arbeit und Besiegung der ( entgöttlichten )
Natur geschaffenen fortschreitenden Kulturentwicklung.

Der Fortschrittgedanke. Staat und Recht
Das Bedürfnis weckt die Kräfte des Verstandes und Willens, aus rohem tierischem
Zustand arbeitet sich der Mensch empor zu seiner gegenwärtigen Kulturhöhe (man
sieht den Polaren Gegensatz, in den die sophistische Aufklärung hier zur orphischen
Erlösungslehre tritt), seine Herrschaft über die Natur gewinnt er, indem er sie
nachahmt: das Vogelnetst lehrt ihn den Hausbau Seine Werkzeuge sind den
tierischen Organen nachgebildet, im Ackerbau Schaft er künstlich und absichtsvoll,
was die Natur unabsichtlich tut.

Bedeutungsvoll wird vor allem die Theorie des Staates und Rechtes, und hier
Begegnen uns zwei charakteristisch entgegengesetzte Auffassungen: nach
Der einen sind die Menschen von Natur gleich, die Unterschiede der Stände
Und Nationen künstliche, zugunsten jener natürlichen Gleichheit zu überwindende
Unterschiede (Antiphonal; auch gegen die Sklaverei wenden Sich einzelne
Sophisten, so Alkidamas), der Staat ist der Ausdruck eines Vertrages, der jedem
das seine garantiert (Lykophron); nach der andern ist das Gesellschaftliche
Dasein ein Kampf um die Macht, der Staat der Ausdruck der Herrschaft der oder
des einen über die andern, das Gesetz der Wille des Stärkeren, der
naturgegebene Unterschied zwischen den Menschen der zwischen Starken und
Schwächen, Siegern und Unterworfenen (Kallikles in Platos ,,Gorgias" ,
Thrasymachos im ,,Staat").
Gemeinsam ist beiden Richtungen - im Gegensatz, wie wir sehen werden, zu
Platon und Aristoteles - der Individualismus, die Auffassung von Staat und
Gesellschaft als im letzten Gründe reinen Willensschöpfungen der einzelnen
Menschen. Und gelegentlich wird auch die Religion, der Götterglaube dazu
Gemacht: Kritias erklärt ihn für eine Erfindung weiser Staatsmänner.

Von der Sophistik zur Klassischen Höhe
Es ist verständlich, daß der Radikalismus dieser sophistischen Theorien, im
Zusammenhang mit dem Auftreten solcher zugleich blendenden und
Hemmungslosen Persönlichkeiten wie Kritias, des Führers im Tyrannischen
Regiment der Dreißig, oder Alkibiades, jene Reaktion und der Sophistik feindliche
Stimmung hervorrief, der dann auch der Prozeß und die Hinrichtung
Des Sokrates (399) entsprang.
Sokrates hatte ja unzweifelhaft charakteristische Züge mit den ,,Sophisten"
Gemeinsam: vor allem betätigte er sich wie sie lehrend, er ziehend, wandte er
Sich wie sie mit seiner Lehrtätigkeit an die Jugend, die mit dem Eros des
Echten Pädagogen liebte und die offenbar zu einem Teil beinahe fasziniert an
Ihm hing, wenn er auch oder vielleicht weil er seine Tätigkeit nicht gegen Geld
Sondern eben aus jener Liebe zum werdenden Menschen und nicht in der Form
Rednerischer Schaustellungen, sondern im Gespräch von Mensch zu Mensch
Übte.
Außerordentlich stark muß der Einfluß gewesen sein, der von ihm auf die ganz
Verschieden zusammengesetzte Schüler - oder Jüngerschaft ausging, die ihn
Umgab.
Vergleichbar der Wirkung der großen Religionsstifter, überdauert dieser Einfluß
Seinen Tod und wirkt fort in dem Bilde seiner Persönlichkeit, das wir, freilich nun in
verschiedener Richtung stilisiert, in der aus dem Kreise der Sokratiker
Entstehenden Literaturgattuung der ,,Sokratischen Gespräche" Sich Spiegeln
Sehen. ( Erhalten sind uns von dieser Literatur vor allem die Dialoge Platons
Und die ,,Erinnerungen" des Xenophon.)
Dies Sokratesbild ist es auch, das aus dem Ideal des ,,Weisen" in den Späteren
Griechischen Philosophenschulen uns immer wieder, wenn auch in verschiedener
Fassung und Begründung entgegentritt, bis es in der Spätzeit Durch das
Pythagorasideal, das Ideal des Menschen, der im Wesen der Dinge Mit seinem
eigenen Wesen verankert, über intuitives Wissen und magische Kräfte verfügt,
verdrängt wird.

Sokrates
Sokrates ist der Mensch der vollen klären Bewußtheit, des sicheren, inneren
Gleichgewichts, der unerschütterlichen Herrschaft der Vernunft über die Sinn
Und Affekte.
Zwei charakteristische Aussprüche heftet die Überlieferung ihm an: Tugend
Sei Wissen, und: Niemand tue freiwillig Böses.
Beide hängen zusammen: ist Tugend Wissen, nämlich Wissen um die Wahre
,,Glückseligkeit" , um das was für ihn wahrhaft und eigentlich zu wünschen
Und zu Früchten ist, so ist das Laster, das Tun des ,,Böse" Unwissenheit oder
Irrtum - niemand aber ,,irrt" Freiwillig.

Sokrates aber lebt zugleich seine Lehre: bei ihm ist Erkennen und Tun des
Richtigen in einem solchen Maße eines, daß nicht einmal ein Kampf sichtbar
Ist, daß selbst die Todesfurcht verschwindet, ohne daß es eines affektbetonten
Gegenmotivs bedarf.
Sokrates sucht und findet die unerschütterliche Grundlage des Wissens und
Handelns in sich selbst und er will auch die andern dazu leiten, sie in sich und
Durch eigene Überlegung zu finden - charakteristisch ist die Fiktion des eigenen
Nichtwissen, das durch Befragen des anderen Belehrung sucht; auch die
Göttliche Stimme hört er in sich, als sein ,, Daimonion" .
Stimmt er hier in dieser praktisch geübten Autonomie - Selbstbestimmung und
Inneren Freiheit - des Individuums mit den Sophisten überein, so Zeigt sein
Denken doch auf der andern Seite im Gegensatz zu dem Radikalismus der
Sophisten unverkennbar gewisse konservative Züge.

Er übt unbeirrt freimütige Kritik an den gesellschaftlichen und politischen
Zuständen, weigert sich, einem ungerechten Befehl zu gehorchen, widersetzt
Sich dem Affekt der erregten Volksversammlung, stellt geflissentlich den
Tüchtigen Handwerker, der seine Arbeit versteht, dem Demagogen und der
Einsichtslosen Masse gegenüber, führt dem Politisierenden vornehmen
Müßiggänger gegenüber das hesiodische Wort im Munde, daß Arbeit niemals
Schändet.
Gleichzeitig aber weigert er sich, die Gelegenheit zur Flucht aus dem Gefängnis
Zu benutzen: Wer von dem Recht der Auswanderung keinen Gebrauch gemacht
Hat, hat damit stillschweigend versprochen, die Gesetze der Staat, in der er lebt
Zu achten, er würde wortbrüchig werden, mit sich selbst in Widerspruch
Geraten, wenn er sich ihnen entziehen wollte, wo sie gegen ihn angewandt werden.
Die ( warnende und mahnende ) Stimme der Gottheit spricht in ihm, nicht zu ihm
durch Tradition und äußere Autorität, aber zugleich ist Sokrates fromm,
Kein Zweifler und Ungläubiger; gerade das ,,Daimonion" zeigt, daß er sich,
Ohne über ihr Wesen zu grübeln, in der Hand einer höheren Macht fühlt, die ihn
Leitet - so wie es am besten ist - und ihm gleichsam eine Aufgabe gestellt hat
Der er sich nicht entziehen darf.
Bei Heraklit oder Parmenides wird die Natur, der Kosmos, bei Sokrates wird der
Mensch zum ,,Logos" , dort ist es die Ehrfurcht vor der mehr geahnten als voll
Erkannten Weltvernunft, hier die Ehrfurcht vor der klar erkannten Vernunft in
Unserem Bewußtsein, die uns leiten und bestimmen soll.
Es ist ein weiter Abstand zwischen Heraklit und Sokrates,zwischen der Forderung
der Hingabe an die Vernunft der Dinge und der des Gehorsams gegen die Stimme
der eigenen Vernunft, aberbes ist doch eine notwendige Entwicklung, die vom
einen zum andern hinführt; wie uns wiederum in Platon der Großartige Versuch
entgegentritt, beides, die Vernunft der Dinge und die Eigene Menschliche Vernunft,
das Ideal des Menschen, der alles, was er denkt Und tut, mit heller Bewußtheit an
dem Maßstab der eigenen Vernunftmißt und Des Menschen, der vertrauend und
verehrend zu der ewigen kosmischen Ordnung aufblickt, in eins zu verschmelzen.

Die Wege der Sokratiker, der Schüler des Sokrates, trennen sich in der Deutung
Der Lehre und der Persönlichkeit des Meisters: was ist das ,,Wissen" , das
Sokrates der ,,Tugend" Gleichsetzt? Worin besteht die Glückseligkeit, die
Eudämonie, die das höchste Ziel des menschlichen Strebens bildet?
Aristippos aus Kyrene macht aus dem Eudämonismus einen Hedonismus, aus
Sokrates den klugen Lebenskünstler: glückselig kann nur ein Leben heißen
Mit möglichst viel Lust und möglichst wenig Unlust, erfüllt von einem Zustand
Der Lust, der keine Unlust folgt.
Dem ,, Kyniker" Antisthenes dagegen ist die innere Unabhängigkeit, Freiheit,
Daher auch Bedürfnislosigkeit, diebErhabenheit der Persönlichkeit über die
Zustände der Lust und des Schmerzes das höchste Gut.
In seiner Weise nimmt später Platon (Im Dialog ,,Philebos") Zu der Frage des
Wertes der Lust Stellung mit dem Ergebnis: es ist für den Menschen unmöglich,
nur nach Lust und nicht zugleich nach Vernunft und Einsicht um ihrer selbst
Willen zu streben, denn das würde heißen, das ihm ein bloßes dumpfes
Dahinvegetieren, ohne Erinnerung und Selbstbewußtsein, wünschenswert sei:
aber auch ein Leben nur der Vernunft, ohne positive Lust, ist zwar für Götter,
Aber nicht für Menschen möglich.
Aber wie beides für den Menschen notwendig ist, so gibt es auch zwei Arten von
Lust: die gemeine Lust der Sinne und die ästhetische Freunde, die zuletzt Aus
der Betrachtung und Bewunderung der Harmonie und Ordnung, der
Vernunft des Kosmos quillt.
Die Vernunft wird hier zugleich zum Quell der echten Lust und zum Richter
Darüber, ob Lust echte und Wahre oder Falsche und nicht erstrebenswerte
Lust ist. Zugleich tritt der eine Hauptgegensatz zwischen Platon und den
Erwähnten Sokratikern zutage: Antisthenes und Aristipp stimmen darin überein,
Daß das Wissen, die Erkenntnis, die Sokrates meint, die allein möglich und
Notwendig ist, die Selbsterkenntnis bzw.
Die Erkenntnis der eigenen Bewußtseinszustände ist, bezüglich der Weterkenntnis
stellen sie sich auf den skeptischen, Protagoreischen Standpunkt. Für Platon
dagegen geht, gerade je mehr er über die bloße Sokratik Hinauswächst, der Weg
zur Selbsterkenntnis und zur Erkenntnis des letzten Sinnes des Menschlichen
Daseins über die kosmische Erkenntnis, denn im Menschen spiegelt sich der
Kosmos, im Kosmos die Menschlich Seele.

Geschichte der Philosophie
13. Auflage, durchgesehen, ergänzt,
Mit neuer Zeittafel und Bibliographie
Prof. Dr Franz Josef Brecht


هدف داشتن و بخشیدن به زندگی شخصی با زندگی مبارزاتی

هدف داشتن و بخشیدن به زندگی شخصی با زندگی مبارزاتی, مهمترین و مشکل ترین مسئله
هر انسان مبارز سیاسی است. باید توجه داشت که فعالیت سیاسی در کشورهای آزادی و 
دموکراتیک, با فعالیت سیاسی در کشورهایی که نمونه در کشور ایران در آنجا ترور کشتار
و اختناق حاکم رهبر ایران علی خامنه ای پر از ایدئولوژی است, و انسان دوستی در این 
کشور دیده نمی شود, تفاوت اساسی دارد. در کشورهایی همچون کشور ایران که همواره
حکومت های دیکتاتوری قاجاریه حاکم بوده و امروز می ببینیم همان حکومت گذشته و 
امروز تفاوتی با هم ندارند. و
یک فرد سیاسی, با انواع و اقسام توطئه ها و زشتی ها روبرو می کردد. برای این که منظورم
را به درستی بیان کرده باشم, نمونه هایی در باره زندگی شخصی خود یاد, آور می شوم. و

ملّت ایران از رژیم جمهوری اسلامی روحانیون اطاعت می کنند و در مخالفت با آن رژیم 
دیکتاتور قدمی بر نمی دارند, اما از آنجایی که من به عنوان یک انسان ایرانی که در کشور ایران 
متولد شده ام  با رژیم ولایت مطلقه فقیه مخالفت می کردم و همچنین مخالفت دارم. و من را مرتب
تحت فشار قرار می دهند, و حتی مدت پنج سال آرامش خواب ندارم و حتی افراد سازمان جاسوسی
اطلاعاتی دستور دستگیری مرا داده اند. و
 افزون بر آن هنگامی که سپاه پاسداران و سازمان جاسوسی ایران برنامه ریزی کرده بودند که مرا
با همکاری پلیس اینترپل بربایند. و

بنابراین, هنگامی که با چنین مشکلاتی از نظر انسانی بودن من و مسائل عاطفی, مواجه می شوم و
در تنگنای مالی قرار می گیرم, چه باید بکنم؟ آیا باید فعالیت سیاسی را رها کنم؟ آیا می بایستی به
خاطر امکانات مالی و یا حفظ روابط عاطفی و انسانی نسبت به ملّت ایران با دیکتاتوری رژیم 
روحانیون ایران سازش کنم؟ پاسخ به این مسایل کار آسانی نیست و به راحتی نمی شود درباره همه
این مسائل تصمیم قاطع گرفت. عقیده دارم که انسان ها براساس میزان داشتن و اعتقادات خود, به
ابتکاراتی متوسل می شوند تا از یک طرف تمام رشته های عاطفی, انسانی و دوستی ها نپاشند و از
 سوی دیگر, با کوشش و یا با اتکا به نیروی کار و علم خویش, مشکلات و موانع پیش رو را
برطرف سازند. و
ابتکارعمل من این بوده: کشور ایران را ترک کردم که تا به سیاست مشترک با دوستانی دنبال داشتم 
 در کشور دموکرات ادامه بدهم. و اینکار را همچنین شماها مشاهده داشتده اید و دارید, که می نویسم
دردوران حکومت خمینی, این مناسبات, وحشیانه تر و خشن تر گشتند. به طور مثال: خمینی محرمانه 
دستور داده بود  که در اعترضات 1360 حضور داشتند آنها را به قتل برسانند, به موقع از توطئه, این 
دستور با خبر شدم و نجات یافتم. اما این جنایتکار و فاشیتی دیکتاتور, تعداد زیادی از دوستان مرا و 
تعداد زیادی از مردم ایران را که در جریان اعترضات حضور داشتند آنها را زندانی کرد. و
سپس چندین هزار نفر را و دوستان مرا حلق آویز کردند و یا زیر شکنجه, به قتل رساندن. و

بنابراین, استمرار بخشیدن مبارزه در نظام روحانیون ایدئولوژی ولایت فقیه رهبر ایران آسان نیست
و این پرسش بارها مطرح شده است و همچنین تکرار می شود.؟
در این باورم, کسانی که حضور فعالی در مبارزه بر علیه رژیم ایران داشته و یا از مناسبات سیاسی
و اجتماعی شناخت کافی دارند, می توانند به کارنامه ی مبارزات سیاسی همدیگر به طور انتقادی
بنکرند تا خود و دیگران از تجارب گذشته, و امروز ایران درس بیاموزند. شوربختانه, برخی عناصر
و محافل که دستی از دور بر آتش دارند, تنها انرژی منفی از خود رها کرده و عملاً قضاوت آنان 
ارزش عملی و مبارزاتی ندارد. و

پس از فروپاشی رژیم شاه در زمانی که هنوز رژیم خمینی کاملا مستقر نشده بود و فضای سیاسی
به طور نسبی آزاد بود, در جنبش چپ ایران از خصوصیات برجسته جنبش چپ سنتی و رادیکال
ایران اراده گرائی می باشد. این خصوصیات در مبانی تئوریک آنها, درسیاست آنها و در مناسبات
تشکیلاتی و اجتماعی منعکس می شدند. بطور مثال, هر گروه چند نفره تا چند صد نفره که تشکیل
می شد, ادعای رهبری طبقه کارگر ایران را می کردند. و هر گروه ای به تنهائی ادعا می کرد که
با چند مرد جنگی می تواند رژیم را سرنگون سازد و قدرت سیاسی را تصاحب کند؟ 
اما هیچ گروهی چند فرد کارشناس برای برنامه ریزی آینده کشور در اختیار نداشتند؟ این 
سازمان ها برای مسائل بغرنج اقتصادی و اجتماعی و ایدئولوژی سیاسی راه حل درستی نداشتند و 
به بهانه وظایف مبرم مبارزاتی؟ ارائه راه حل ها را به آینده نامعلومی موکول می کردند. بسیاری 
از مبارزین چپ سنتی, به شوروی گذشته و سایر کشورهای سوسیالیستی نظر انتقادی داشتند, اما
اما با خود بزرگ بینی ادعا می کردند که پس از شاه سوسیالیسم و نظام مطلوب خود را در ایران
مستقر خواهند ساخت؟
مشاهده کردیم که پس از شاه, نظام ولایت فقیه استقرار یافت و در استقرار این نظام, بخش بزرگی
از جریان های چپ سنتی ایران, نقش فعالی برعهده داشتند. فرهنگ سیاسی که بر مبنای اراده گرائی
استوار باشد, برای پیشبرد هدف هایش ناچار می شود که به قهر و خشونت روی آورد. ستایش از
قهر و خشونت ستایش از تفنگ و ستایش از قهرمانی گری در تمام آثار و نوشته های این سازمان ها 
جلب نظر می کند. همانطور که قبلاً تشریح کرده بودم, و

بنابراین, هماهنگی و همگونی زندگی شخصی با زندگی مبارزاتی, کار آسانی نیست, از آنجایی 
که من و بعضی از دوستان من موفق شدن که کوله باری از ناملایمات سیاست زندگی مرا تحمل
کنند و برایم ارزش و احترام فوق العاده قائل باشند و هستند. و

Dienstag, 21. März 2017

کمیته 300 باشگاه رم, صفحه سوم

در سال 1931, مدیران چند شرکت بریتانیایی, معروف به پنچ بزرگ به مناسبت کوشش در زمینه
در آمدهای حاصل از فروش مواد مخدر, به دریافت عنوان دوستداران سرزمین
مفتخر شدند. چه کسی چنین تصمیمی را اتخاذ و چنین القاب افتخار آمیزی Peers of the Realm
را اعطا می کند؟
بله, این تنها ملکه انگلیس است که این افتخارات را به بلند پایه ترین افراد در تجارت مواد مقدر
می بخشد. دیگر نیازی به ذکر تعداد بانکهای انگلیس که در این تجارت مرگ بار, دست اندرکارند
مشاهده نمی شود. در اینجا به ذکر اسامی معدودی از آنان اشاره می گردد. و
British Bank of Middle East بانک بریتانیایی میدل ایست
National and Westminster Bank بانک وست منیستر و ملی
Barclays Bank بانک بارکلیز
Royal Bank of Canada بانک سلطنتی کانادا
Hong Kong and Shanghai Bank بانک هنگ کنگ و شانگهای
Baring Brothers Bank بانک برادران برینگ
Midland Bank بانک میدلند
بسیاری از بانکها مانند بانک هامبروس که به وسیله سرجوسلین هامبروس اداره می شود, تا گلو در
تجارت مواد مخدر غرق هستند. برای یک بررسی واقعی از تجارت تریاک چین, باید بتوان آرشیو اداره
هند در لندن را مورد استفاده قرار داد. من به علت پیشینه اطلاعاتی و با کمک فرق العاده گزراشات
توانستم به درون این طلسم Willamson Frederick Wells پروفسور فقید فردریک ولز ویلیامسون
راه پیدا کنم. اطلاعات فراوانی که در قرن 18 و 19 و 21 در باره تجارت تریاک به وسیله شرکت
بریتانیایی هند شرقی در هند و چین تهیه شده بود, به دست آوردم. اگر تنها همین گزارشات, می توانست
به آگاهی همگان برسد, چه طوفان عجیبی بر سر خائنین تاجدار اروپا وزیدن می گرفت. و

امروزه تجارت تریاک در کشور ایران جای بزرگی به خود را به کوکایین که نسبتاً ارزانتر است و در
بخش اعظم قاره امریکای شمالی و در کشور ایران امکان دسترسی به آن وجود دارد, داده است. و
در دهۀ 1960, سیل هرویینی که از هنگ کنگ و لبنان و دوبی سرازیر به کشور ایران شده بود, و
شده است 14 میلیون ملت ایران مبتلا به مواد مخدر شده اند. و ایالات متحده و اروپا غربی را در
محاصره خود قرار داد. اما اکنون که در پایان سال 1991 قرار داریم, این روند, هنوز هم به جانب
هرویین گرایش دارد. بدیهی است, در میان طبقات فقیرتر, کوکائین مصرف فراوان تری دارد. بنابر آنچه
به ما گفته شده. در نزد معتادان, مصرف هرویین رضایت بیشتری را به وجود می آورد. اثر هرویین
ظاهراً ژرف تر و طولانی تر از کوکایین است و در عین حال توجه بین المللی به تولید کنندگان هرویین
کمتر از توزیع کنندگان کلمبیایی کوکایین است. از این گذشته, ایالات متحده احتمالاً توان متوقف ساختن
تولید تریاک را در مثلث طلایی که زیر سلطۀ ارتش چین قرار گرفته, نخواهد داشت. چرا که هرگونه
دخالتی, ممکن است به یک جنگ واقعی بینجامد. حمله جدب به تجارت تریاک, ارتش چین را وادار به
مقابله خواهد کرد. و

بریتانیایی ها هم به این نکته آگاهی دارند. بنابراین جز کوشش برای دریافت سهم بیشتر از این تجارت
مرگ آفرین, برخورد دیگری با چین نخواهد داشت. انگلیس ها, متجاوز از دو قرن دست اندر کار
تجارت تریاک در چین و کشور ایران بوده اند. آنان آنقدر حماقت نخواهند کرد که به کشتی حامل
میلیون ها دلاری که به جانب بانک های بلند پایگان انگلیسی سرازیر می شود, آسیبی وارد آورند. به
علت وجود همین ثروت بی حساب است که طلای معامله شده در بورس هنگ کنگ, از مجموع طلاهای
معامله شده در بورس های لندن و نیویورک افزونتر شده است. کسانی که تصور می کنند می توانند با
پاره ای از بازرگانان دست دوم چینی, یا برمه ای, در محدوده مثلث طلایی وارد معامله ای شوند, ظاهراً
از ماهیت و شرایط این امر آگاهی کافی در دست ندارند. اگر حتی تصوری هر چند اجمالی هم از
واقعیت می داشتند, هرگز از توقف یا ممنوعیت این تجارت سخنی بر زبان نمی آورند. گفتگویی از
اینگونه, کمترین اطلاعی از پیچیدگی و ژرفای ترسناک تجارت تریاک چین, به دست نخواهد داد. و

بانکداران ثروتمند بریتانیایی, کا. گ. ب روس ها, سازمان مرکزی اطلاعات مرکزی و بانکداران
امریکا, همراه با خود چینی ها و دولت روحانیون ایران, همگی در یک گروه قرار دارند. آیا کسی را
یارای مقابله یا حتی ایجاد اندک توقفی در این تجارت می باشد؟ واقعاً امکان تصور آن وجود ندارد. و
هرویین چیست و چرا در این روزگار نسبت به کوکایین طرفداران بیشتری دارد؟ بنابر نظر یکی از
هرویین یکی از مشتقات تریاک بوده و با بی حسی و خوابیدن طولانی Calen آگاهان, پرفسور گالن
همراه است. این همان حالتی است که بیشتر معتادان طالب آنند. این حالت را اصطلاحاً در بغل افیون
خوابیدن می نامند. تریاک مؤثرترین عامل ایجاد اعتیاد در میان ابناء بشر است. بسیاری از داروهایی
طبی, حامل مقداری تریاک است. گفته شده که کاغذهای مورد استفاده در ساخت سیگار نیز, قبلاً به
تریاک آلوده می شوند که در استعمال کنندگان ایجاد اعتیاد نمایند. و

دانه های خشخاش که از آن تریاک به دست می آید, از دیر زمانی در نزد مغولهای هندی شناخته شده
بود. آنان دانه های خشخاش را با چای مخلوط کرده و به حریفان سرسخت خود تعارف می کردند. این
ماده, برای تسکین درد هم به کار برده می شد و در گذشته مدتها, به جای کلروفورم و سایر گونه های
مواد بیهوشی, مورد استفاده قرار می گرفت. در میان اعضاء کلوپهای اشرافی و معروف دوران
ویکتررین در لندن, استعمال تریاک رواج داشته است. جای تعجب نیست که افرادی مانند برادران
به مقدار زیادی آن را استعمال می کردند. اعضاء فرقه های اورفیک- دیونی سوس Huxley هاکسلی
دوران هلینک یونان قدیم و اوزیرس و هرروس دوران بطلمیوس مصر باستان که جامعه ویکتورینهای
انگلیس آیینهای گرد هم آییهای خود را از آنها اقتباس کرده اند, همگی به استعمال تریاک معتاد بودند. و
تریاک یک رسم درون فرقه ای تلقی می گردید. و

لازم به یاد آوری است که در سال 1903 گروهی هم که در هتل سنت ارمنیس برای تصمیم گیری
درباره سرنوشت جهان آینده گرد هم آمده بودند, به استعمال تریاک عادت داشتند. گروه سنت ارمنیس
را در نسل امروزی می توان در میان اعضاء کمیته 300 پیدا کرد. اینان همان کسانی هستند که
صطلاحاً رهبران جهان خوانده می شوند و همان گروهی هستند که در میحط جهان چنان تغییراتی به
وجود آوردند که موجبات استعمالی گسترده مواد مخدر را به طوری که اکنون امکان توقف آن از
راههای عادی قانونی دیگر از میان رفته, فراهم ساخته اند. این واقعیت تلخ به ویژه, در مورد شهرهای
بزرگ که جمعیت کثیری را در خود جای می دهند و امکان پنهان کاری بسیاری وجود دارد
درست تر است. و
در کشور ایران از رژیم روحانیون استعمال تریاک رایج بوده است و امروز ما شاید واقعی این
Coudenhove Kalergi موضوع هستیم یکی از نویسندگان مورد علاقه این گروه کودن هو کالرجی
بود که در سال 1932, کتابی زیر عنوان انقلاب از راه تکنولوژی به رشته تحریر در آورد. کتاب
مذکور به صورت دستورالعملی برای برگشت دادن جهان به دوران قرون وسطایی و در واقع, برنامه
اجرایی کمیته 300, در جهت تغییر مسیر صنعتی جهان, با آغازی از ایالات متحده, در آمد. کتاب ادعا
کرده بود فشار زائد و بیش از اندازه رشد جمعیت جهان, مشکلات بسیاری آفریده و توصیه کارجی
برگشت به مرحله ای بود که وی اصطلاحاً آن را فضاهای باز نامیده است. آیا این همان آرمان
خمرهای سرخ و پول پت در کامبوج نیست؟ بخشهای از کتاب را برای آگاهی خواننده نقل می کنم: و

شهر آینده از نظر امکانات رفاهی شبیه شهر دوران قرون وسطاست.. و کسی که به جهت حرفۀ خویش
ناگزیر به سکونت در شهر نباشد, به مناطق روستایی کوچ خواهد کرد. تمدن امروز ما فرهنگ
شهرهای بزرگ است. بنابراین باید گفت شهر مردابی است که از فساد نسل, مردم بیمار و ناهنجار که
داوطلبانه یا از روی اجبار بیکاری و فقر در مسیر آن قرار گرفته اند, پر شده است. و

آیا این بیان نزدیک به آن چیزی که آنگاروات برای کاهش جمعیت در شهر پنوم پن عنوان کرده, نیست؟

نخستین محموله تریاک بنگالی در سال 1683 به وسیله یکی از ناوگانهای چای شرکت بریتانیایی هند
شرقی به ساحل انگلستان رسید. دلیل آوردن تریاک به انگلستان در واقع انجام آزمونی بود که اقبال
کشاورزان و طبقات پایین این کشور را نسبت به استعمال مواد مخدر معلوم دارد. همان شیوه ای که
که امروز ما در رژیم روحانیون ایران  در بازرگانی امروزی واکنش بازار نسبت به محصول جدید
افغانستان خوانده می شود. اما, کشاورزان نیرومند و طبقات پایین انگلیس مقاومت سختی از خود نشان
دادند و در نتیجه واکنش بازار و سایر آزمونها, عدم توفیق کامل این کالا را نشان دادند. طبقات پایین
جامعه بریتانیا قاطعانه استعمال تریاک را مردود ساختند. بانکداران بزرگ و بلند پایگان لندن, جستجو
برای بازار دیگری را که مقاومت کمتری نشان دهد, آغاز کردند. نمونه کشور ما ایران, چنین بازاری
در چین و کشور ایران کشف شد. و

در بررسیهایی که من در اداره هند در پرونده هایی تحت عنوان گزارشات متفرقه قدیمی به عمل آوردم
تمام دلایل مثبتی که در آرزوی دسترسی به آنها بودم به دست آوردم. این دلایل حکایت از آن داشت که
پس از تأسیس شعبه شرکت بریتانیایی هند شرقی در چین, که عنوان میسیون سرزمین چین را به خود
گرفته بود, تجارت تریاک در این کشور آغاز گردید. گروه اخیر که ظاهراً از داوطلبانه گسترش
ایدئولوژی روحانیون ایرانی تشکیل می شدند, عملاً از گروه زنان و مردانی بودند که برای گسترش
استعمال محصول جدیدی که به بازار عرضه شده بود, یعنی تریاک, بدان کشور سفر کرده بودند. و

در مطالب انجام شده, این نکته برای بار دوم هم مورد تأیید قرار گرفت. و آن زمانی بود که من در اداره
دسترسی پیدا کردم. بلافاصله پس از آنکه Birdwood Sir George هند, به اسناد سیر جورج بردوود
مأموران میسیون سرزمین چین, بسته های نمونه تریاک را در میان باربران چینی توزیع کرده و طرز
استفاده آن را تعلیم داده بودند, محموله های بزرگ تریاک هم راه ورود به چین را در پیش گرفتند. حتی
بیتلهای امروزی هم نمی توانستند از این بهتر عمل کنند. تجارت مذکور در هر دو مورد, میسیونرها در
چین و بیتلها در ایالات متحده به تأیید خانواده روحانیون ایران و سلطنتی بریتانیا رسیده بود. اکنون
ورای تصورات و انتظارات آنان, تجارت تریاک در چین, با روی آوردن میلیونها نفر به استعمال آن, به
موفقیت فوق العاده دست یافته بود. و

تریاک کش خانه در سراسر ایران و چین گسترش یافت و در شهر هایی مانند تهران و زاهدان و درچین
شانگهای و کاتن, صدها هزار چینی بینوا, و صدها هزار ایرانی بینوا, استعمال تریاک را یکی از
راههای تحمل پذیر کردن زندگی سخت خویش یافته بودند. پیش از آنکه دولت چین  و دولت روحانیون
ایران با خطرات حیرت آور گسترش استعمال تریاک روبرو شود, شرکت بریتانیایی هند شرقی, نزدیک
به یکصد سال اداره و توزیع این ماده مرگ آور را در این دو کشور به دست گزفته بود. نخستین قانون
مبارزه با تریاک در سال 1729  در چین به تصویب رسید. در قانون ایران نه؟ هیئت مدیره 300 نفری
شرکت هند شرقی, نه تنها از تصویب قانون مذکور خوشحال نبودند که جنگی طولانی را در این باب با
دولت چین آغاز نمودند. و

شرکت بریتانیایی هند شرقی به کاشت و توسعه بذر خشخاش برای تولید بهترین گونه تریاک در مزارع
ایالات بنارس و بیهار در منطقه گنگ هند که در تسلط کامل آنان قرار داشت, پرداخت. در حالی که
سایر گونه های درجه پایین تر تریاک, از سایر نقاط هند با قیمتهای ارزانتری به فروش می رسید, تریاک
بنارس و بیهار با بالاترین قیمت مبادله می شد. برای حفظ منافع و این بازار پرسود, تاج و تخت انگلیس
در یک مبارزه طولانی با نیروهای چینی درگیر شد و آنان را به شکست کشاند. درست بر همین منوال
دولت کنونی ایالات متحده, در جنگی مشابه, با قاچاقچیان مواد مخدر درگیر شده و طعم شکست را نیز
چشیده است. البته, در اینجا تفاوت کوچکی نیز به چشم می خورد: مبارزه دولت چین قطعاً برای پیروزی
در این جنگ بود. در حالیکه؛ دولت ایالات متحده گرایش چندانی برای پیروزی نداشت. بدین جهت است
که علیرغم نتایج اندک, هزینه پرسنل سازمان مبارزه با مواد مخدر این کشورها, تا میزان قابل
ملاحظه ای افزایش یافته است. و

اخیراً, تریاک با کیفیت بالای پاکستان از طریق ماکرا و به وسیله کشتیهای باربری که به مقصد دوبی
بارگیری می کنند, به این کشور وارد شده و با طلا مبادله می گردند. همین طریق, برای حمل هرویین که
در کشور های ماوراء اقیانوس طرفداران زیادی دارد, مورد استفاده قرار می گیرد. تجارت هرویین با
احتیاط بیشتری صورت می گیرد. چرا که علیرغم موارد مشابه در کلمبیا, مأموران مبارزه با مواد مخدر
در جلوگیری از قاچاق هرویین, کمتر مورد اصابت قرار می گیرند. تریاک پاکستان, به میزان تریاک
مثلث طلایی چین یا هلال طلایی فروش ندارد. بدینجهت تولید هرویین قلابی از اینگونه تریاک رو به
افزایش است و به عنوان جانشین کوکایین, تهدید جدی برای بازار آن تلقی می گردد. احتمال دارد
هرویین ساخت پاکستان, به علت ارزانی در کشور های ماوراء اقیانوس مقام نخست فروش را به دست
آورد. و

تجارت مرگ افرین تریاک که از آن با اصطلاح غنائم روحانیون ایران و امپراطوری انگلیس یاد
می شود سالهاست که در دایرۀ بلندپایگان جامعه انگلیس و جامعه ایران بخشهای طولانی را به وجود
آورده است داستانهای شجاعانه ای که در باره برخورد های تنگه خیبر بر سر زبانهاست, بیشتر با
تجارت تریاک پیوند دارد. استقرار ارتش بریتانیا در بلندیهای خیبر, تنها برای حفاظت کاروانهای
تریاک خام بوده, که اغلب مورد دستبرد قبایل کوه نشین قرار می گرفته است. آیا خانواده سلطنتی
انگلیس و خانواده روحانیون ایران نسبت به این نکته آگاهی داشتند؟ البته آنان باید می دانستند, چه در
غیر اینصورت, نگاهداری ارتش مسلحی, دور از کشور و با هزینه ای بسیار سنگین, در منطقه ای
که چیز قابل ملاحظه ای به جز تجارت پر سود تریاک وجود ندارد, چه دلیل موجهی می تواند داشته
باشد.  روحانیون آخوندها را ملکه انگلیس حتما از دلایل حضور واحدهای ارتش در آن نقطه, پرسشی
به عمل آورده اند. تحقیقاً پاسخ مقامات مسئول نمی توانسته به بازی بیلیارد یا ورق در باشگاه افسران
مربوط بوده باشد. و

شرکت بریتانیایی هند شرقی, نسبت به انحصار گرایی خویش در تجارت تریاک, تعصبهایی نیز ابراز
می داشته و رقبای خود را هم گاهگاهی به مجازات می رسانده است. در یک سند محاکمه, مربوط به
به عنوان شریک جرم دوستش که Warren Hastings سال 1791, از شخصی به نام وارن هیستینگز
قصد ورود به بازار قاچاق تریاک, زیر نام شرکت هند شرقی را داشته, نام برده شده است. جملاتی که
در سند اداره هند به کار برده شده, آگاهیهای چندی را نیز درباره تجارت گسترده تریاک افشاء می سازد
اتهام عبارت است از اینکه هیستینگز قراردادی را برای فروش تریاک به مدت چهار سال به
بدون آنکه اسم نامبرده را متذکرشود, با شرایط کاملاً آشکار و   Stephen Sullivan استفن سولیوان
به منظور بدست آوردن ثروت فوری با استفن سولیوان فوق الاشاره منعقد ساخته است. و

شرکت بریتانیایی هند شرقی و دولت انگلیس انحصار گرایی خود را بر تجارت تریاک به نحوی ادامه
می دادند که تنها اشراف و بلند پایگان و بانکداران غنی و خانواده های صاحب مقام انگلیس مجاز به
انباشتن ثروت فوری از آن طریق بودند. بسیاری از این گروهها, به همانگونه ای که پدرانشان در
شورای کمیته 300 حاضر بودند, در کمیته 300, که شرکت بریتانیایی هند شرقی زیر سلطه آن قرار
داشت, عضویت فعال دارند. و

طبیعی بود که افراد خارج از این دایره, همانند آقای سولیوان که ناآگاهانه قصد ورود به دنیای تجارت
چند میلیارد پوندی تریاک و مقابله با دستگاه سلطنت را در سر می پروراندند, خود را با مشکلات
فراوانی روبرو می دیدند. و

اعضاء با اعتبار شرکت بریتانیایی هند شرقی همراه با 300 نفر مشاوران خود, همگی از اعضاء
باشگاههای معروف جنتلمن هادر لندن بوده و اکثراً نمایندگان مجلس را نیز برعهده داشتند. و
سایر اعضاء شرکت را چه در هند و چه در انگلستان, برجستگان و اعضاء هئیت حاکمه تشکیل
می دادند. داشتن گذرنامه های شرکت برای مسافرت به سرزمین چین و ایران معتبر بود. هر گاه
دارندگان چنین گذرنامه هایی, در صدد کنجکاوی در تجارت پر سود تریاک و پیوند آن با خانواده
سلطنتی بر می آمدند, مسئولان شرکت به فوریت گذرنامه شان را پس گرفته و عملاً از ورود آنان به
خاک چین جلوگیری به عمل می آوردند. و

کمیته 300 باشگاه رم
کانون توطئه های جهانی
دکتر جان کولمن
ترجمه دکتر یحیی شمس

Mittwoch, 8. März 2017

کمیتۀ 300 باشگاه رم, صفحه دوم

                                    جنگ غیر قانونی و وحشیانۀ خلیج فارس
آخرین جنگی که از راه دیپلماسی با نیرنگ در خلیج فارس به وقوع پیوست, دست کم در یک مورد
با دیکر جنگ ها تفاوت داشت و آن, به جا ماندن آثار دخالت کمیتۀ 300 - شورای روابط خارجی
آلومینائی و گروه بیلدر برگرها بود که تاکنون هم نتوانستند برای پاک کردن آثار آن, اقدام جدی به
عمل آورند. و

بدین ترتیب, جنگ خلیج فارس را می توان با روشن ترین نشانه ها به سازمان جاسوسی برون مرزی
بریتانیا, و از نظر نویسنده, به یکی از زنده ترین شواهد دیپلماسی با نیرنگ پیوند داد. و
جنگ خلیج فارس, باید از دیدگاه یکی از عوامل منحصر به فرد استراتژی کلی کمیتۀ 300 برای
کشورهای اسلامی تولید کنندۀ نفت منطقه خاورمیانه مورد بررسی قرار گیرد. در اینجا شاید بتوان یک
تاریخچه کوتاه شدۀ کلی را بیان داشت. دانستن حقیقت, جدای از تبلیغات شکل دهندۀ آراء همگانی خیابان
مدیسن, در نیویورک که به اصطلاح به عنوان (آژانس های تبلغاتی) شناخته شده اند, ضرورت دارد. و

توسعه خواهان بریتانیایی, همراه پسر عموی امریکایی خود, در میانۀ سال های 1800 میلادی, اجرای
طرح های مهار و تسلط برنفت خاورمیانه را آغاز کردند. جنگ غیر قانونی خلیج فارس, یکی از
طرح های در پیوند با این مهار به شمار می آید. نویسنده از آن جهت واژه غیر قانونی را به کار می برد
که در فصل های مربوط به سازمان ملل متحد یادآور شد که تنها مرجع دادن اعلان جنگ در ایالات
متحده بنابر مادۀ 1 بند 8 شق 1,11,12,13,14,15,18, قانون اساسی, کنگره آن کشور می باشد. و

از برجستگان متخصص در قانون اساسی, در موارد گوناگون بدین نکته HENRY CLAY هنری کلی
اشاره دارد. و
هیچ مقام انتخابی, نمی تواند پا از چارچوب قانون اساسی فراتر گذارد. رئیس جمهور پیشین جرج بوش
و وزیر امور خارجه او جیمز بیکرااا, باید به دلیل تخلف از قانون اساسی استیضاح شوند. یک منبع
اطلاعاتی بریتانیا این نکته را با نویسنده در میان گذاشت که هنگام ملاقات جیمز بیکر با ملکه الیزابت
دوم در کاخ بوکینگهام, چگونه او در مورد دور زدن قانون, مبالغه کرده و سپس در حضور ملکه, ادوارد
هیث را که مخالف جنگ بود, مورد تحقیر و گوشمالی قرار داده است. ادوارد هیث از نخست وزیران
اسبق انگلستان است که به علت عدم پشتیبانی از سیاست اتحادیۀ اروپا و مخالفت جدی اش با جنگ خلیج
فارس, مورد تنبیه کمیتۀ 300 قرار گرفت. و

در جلسه سران کشورها که کوشش داشتند جیمز بیکر را به بحث در بارۀ قانون اساسی ایالات متحده
بکشانند, وی از این کار شانه خالی کرد. بیکر در این جلسه, در مورد تهدیدهایی که علیه عراق به
عمل آمده بود, اغراق گویی کرد و ملکه الیزابت دوم هم سر خود را به نشانۀ تأیید تکان داد. روشن
است که بیکر و رئیس جمهور بوش که در این جلسه حاضر بودند, روشن نادرست خود را بر جهان
 تک حکومتی تحمیل کرده و سوگند خود را در مورد حفظ قانون اساسی کشورشان نادیده گرفتند. و

سال هاست که سرزمین های عربی وجود دارند و همواره هم به همان نام های عربی شناخته شده اند
این سرزمین ها گاه به ترکیه, گاه به ایران و گاهی به عراق پیوند داشته اند. در قرن پانزدهم, بریتانیا
زیر رهبری بانکداران دزد خلیج سیاه و نیزی, امکان نفوذ خود را به سرزمین های عربی گسترش
دادند. و

جنگ خلیج فارس, در واقع حملۀ کمیتۀ 300, برای از میان بردن بقایای طرفداران صدام حسین و قبیلۀ
هاشمی در کشور عراق صورت گرفت. حاکمان عربستان سعودی, از جانب باور آوردگان واقعی
ایدئولوژی مورد تنفر قرار داشتند. این تنفر هنگامی به اوج خود رسید که حاکمان عربستان اجازۀ
استقرارسربازان ایالات متحده را در سرزمین خلیج فارس صادر کردند. اصول تعلیمات ایدئولوژی
ولایت فقیه باور آوردن به تک حکومتی خدای واحد  خمینی ملائک ولایت فقیه و دود مان او, وحی
ایدئولوژی برای قانون اساسی و قوانین قضائی به کشور ایران و عراق به روز قیامت آوردند. از
وظایف اصلی باورآوردگان, تبلیغ در باره این اصول, تأکید بر وحدانیت خمینی امام و پذیرش قطعی
مأموریت ولایت فقیه  برای کشور ایران دانستند. و

ایمان کامل به اصول بنیادین ایدئولوژی, به خمینی و ولایت فقیه رهبر ایران تعصب سپاه پاسداران و
بسیج های ایرانی به بنیادگرایی ایدئولوژی خمینی را در وجود هر ایرانی و عراقی پدید آورده اند. و
گفتنی است که مسلمانان وهابی از این شیوه دور هستند. وهابیون به طور مطمئن و با آرامی از
بنیادگرایی که در عراق و کشور ایران دیده می شود, فاصله گرفته اند. روشن است که اعتراض
بنیادگرایان به وهابیون این است که موجبات جنگ خلیج فارس را فراهم آورده اند. و
در سال 1463 میلادی, با یاری رسائی بانکداران اشرافیت سیاه و نیزی, جنگ بزرگی با امپراطوری
عثمانی طرح ریزی و اجرا شد. گروه اشرافیت سیاه ونیزی که با ملکه الیزابت دوم انگلستان پیوند
مستقیم دارند با نیرنگ, ترک ها را بر این باور آوردند که دوست و متحد شان هستند. اما ترک ها در
این مورد درس تلخی را آموختند. و

برای درک اوضاع آن دوران, باید توجه داشت که اشرافیت سیاه بریتانیایی با اشرافیت سیاه ونیزی
همردیف اند. پس از آن که سرزمین امروز ترکیه به تصرف طرفداران عرب در آمد ونیزی ها از آن
دیار رانده شدند. نقش شهر ونیز در تاریخ جهان به طور کلی شناخته شده است. نقش آن در روزگار
کنونی و نیز در انقلاب بلشویکی و دو جنگ جهانی و جنگ خلیج فارس هم داستانی شنیدنی دارد. و

بنابر سوابق تاریخی, بریتانیایی ها و ونیزی ها که نخست به عنوان دوست نمایان شده بودند, پسانتر
به عثمانی ها خیانت کرده و از پشت به آنان خنجر زدند. این اقدام آنان, در منطقه به عنوان نخستین
نشانه های اعمال دیپلماسی با نیرنگ به شمار می رود. این سابقه تاریخی نمونه خوبی به دست رئیس
جمهوری بوش داد تا در لباس دوستی, با مردم عرب به مخالفت برخیزد. و

دولت بریتانیا با اعزام سربازانش به درون صحرای سینا و فلسطین نیرنگ بازی بزرگی را با اعراب
به لورنس که به لورنس عربستان معروف  Sir Archibold Murray آغاز کرد. سر آرچیبولد موری
است, اطمینان داده بود که به استناد اعلامیۀ بالفور که وسیله لرد روتچیلد به امضاء رسیده بود, استقرار
مهاجران یهودی در یک سرزمین انحصاری مورد نظر نیست, موری پسانتر به عضویت عالی
آلومیناتی در آمد
موافقت نامه ای که اعراب به استناد آن در حمله به عثمانی مشارکت کردند اشرافیت سیاه بریتانیا سوگند
یاد کرده بودند که به آنان وفادار بمانند, به وسیله شریف حسین در حجاز امضاء شده بود. از شرایط ویژه
موافقت این بود که بریتانیا به یهودیان مهاجر اجازه استقرار در فلسطین, اردن و عربستان را نخواهد داد
شریف حسین این درخواست را به عنوان اصل غیر قابل تغییر موافقت نامه ای که با دولت بریتانیا به
امضاء رساند, قرار داده بود. و
روشن است که دولت بریتانیا هرگز بر آن نبود که در موافقت نامۀ خود با شریف حسین وفادار بماند. و
از همین رو بود که نام کشورهای دیگری مانند اردن و عربستان را به سرزمین فلسطین افزودند که
پسانتر ادعا کنند ما یهودیان را از فلسطین دور نگاه داشتیم. اما آنان از راه دیگر کشورها بدانجا سرازیر
شدند. این یک شیوه دیپلماسی با نیرنگ بود. چه, صهیونیست ها علاقه ای به دیگر کشورها, بجز
سرزمین فلسطین نداشتند. و

دولت بریتانیا همواره و به طور پنهان از عبدالعزیز خانواده سلطنتی عربستان و وهابیون علیه شریف
حسین استفاده می کرد. با آنکه به ظاهر حسین را پادشاه حجاز معرفی می کردند, اما به طور پنهانی با
هر دو خانواده دیگر نیز قرار و مدار داشتند. دولت بریتانیا, در همان حال که در 15 دسامبر 1916
حسین را به عنوان پادشاه حجاز به رسمیت شناخت, در پنهان, پول و سلاح کافی در اختیار دو خانواده
یادشده قرار داد که دیگر کشورهای مستقل عربی را مغلوب خود کنند. و

گفتنی است که حسین از همه دادوستد های جانبی آگاه بود و بدین سان با انجام حملۀ تمام عیاری علیه
ترکهای عثمانی موافقت نمود. این امر, هر دو خانواده وهابی و عبدالعزیز را برای گردآوری سپاه و
مهمات و آزادسازی بخش های زیر سلطۀ عثمانی گرد هم آورد. با این نیرنگ شرکت های نفتی
بریتانیا, حسین را به نفع خود, به سوی جنگی ناخواسته با ترک ها سوق دادند. و

در سال 1913, 1927, به تشویق بریتانیا, ارتش های وهابی و عبدالعزیز حمله خونینی را علیه
کشورهای کوچک مستقل عربی به راه انداختند و شهرهایی چند از جمله حجاز و طائف را به تصرف
خود در آوردند. شهر مقدس مکه که مرکز هاشمیان نیز به شمار می رفت, در 13 اکتبر سال 1924
مورد حمله قرار گرفت. حسین و پسرش علی ناگزیر به ترک آن شهر شدند. در 5 دسامبر 1925 شهر
مدینه هم در یک پیکار خونین تسلیم شد. دولت بریتانیا, یکبار دیگر سیاست پردازی نیرنگ آمیز خود را
به نمایش گذارده بود. چه, وهابی ها و سعودهای ها خانواده عبدالعزیز از هدف اصلی بریتانیا یعنی
تخریب تقدس مکه و به سستی کشاندن ایدئولوژی این جنگ ها مورد اعتراض شدید طبقه بالای انگلیس
و اشرافیت سیاه ونیزی قرار داشت آگاهی نداشتند. و

بر همین منوال, بریتانیا, خانواده های وهابی و سعودی را از نیت خود که گسترش سلطه اطمینان بخش
بر منابع نفتی سرزمین های عربی و فارسی بود, آگاه نساختند. دولت بریتانیا, از آن جهت در پی امنیت
مناطق نفتی عربی و فارس برای خویش بود که همزمان, دولت های ایتالیا, فرانسه, روسیه, ترکیه, و
آلمان نیز مدعی و خواستار نفوذ خود در منطقه نفت خیز عربی و فارس بودند. و

در 22 سپتامبر 1932, ارتش های وهابی و سعودی, یک طغیان بزرگ را در گذرگاه ماوراء اردن
سرکوب کردند. و

از آن پس, این سرزمین عربی به نام عربستان سعودی نامیده شد و مقرر گردید که وسیله دو پادشاه از دو
خانواده اداره شود. و بدین ترتیب شرکت های نفتی بریتانیایی, از راه سیاست پردازی نیرنگ آمیز, مهار
خود را بر سرزمین های نفتی عربی و فارس مسلط ساختند. ماهیت این سیاست پردازی نیرنگ آمیز و
اقدامات خونین در این سرزمین را نویبسنده در سرگذشت نگاری کوتاهی زیر عنوان پادشاه هان واقعی
سعودی و شیوخ کویت چه کسانی هستند؟ به نگارش در آورده است. و

دولت بریتانیا که به نمایندگی شرکت های نفتی خود پایه میدان گذارده بود, هنگامی که از تهدید دولت
عثمانی و ناسیونالیسم عربی زیر رهبری شریف حسین رهایی یافت, دوره تازه سیاست پردازی و نیرنگ
را آغاز کرد. بریتانیا طرحی را پی ریزی کرده بود که به موجب آن, پیمانی با تضمین آن کشور, میان
عربستان سعودی تازه تأسیس و کشور عراق به امضاء برسد. این پیمان که از آن هنگام, پایه یک رشته
پیمان های درون کشورهای عرب مسلمان قرار گرفته بود, به گفته دولت بریتانیاع هدفش تقویت راه های
جلوگیری از مهاجرت یهودیان به سرزمین فلسطین بود. و

به رغم  همه وعده های رهبران بریتانیا به طرف های عرب مسلمان اعلامیه بالفور که در همین هنگام
مورد موافقت قرار گرفته بود, به همه یهودیان اجازه می داد, در صورتی می توانند به سرزمین های
فلسطین مهاجرت کنند که برای خویش سرزمینی مستقل تدارک ببینند. این پیمان که شرایط همکاری
فرانسه و انگلیس را هم در مورد فلسطین روشن می ساخت, اداره  امور فلسطین را در زیر قیمومت
یک نظام بین المللی قرار می داد. این امر به همان سادگی صورت گرفت که امروز بوسنی و هرزه
گوین به وسیله سایروس ونس نماینده امریکا در مورد بوسنی و هرزه گوین به صورت کشورهای
کوچک رسمیت یافتند تا در زمان مناسب, صرب ها بتوانند آنها را ببلعند. و

اکنون به دوم نوامبر سال 1917 می رسیم که هنگام صدور اعلامیه بالفور است. در این اعلامیه آمده
است که دولت بریتانیا نه صاحبان اصلی این سرزمین ها یعنی اعراب یا فلسطینی ها موافقت کرد یک
کشور مستقل یهودی تشکیل شود, بریتانیا بر خلاف همه وعده های خود تعهد کرد که بهترین کوشش
خود را در رسیدن به این هدف به کار برد, مشروط  بر اینکه به خوبی روشن شود که هیچ امری
برخلاف حقوق مدنی و دینی جامعه های غیر یهودی صورت نگیرد؛ آیا به نظر شما نشانه هیچ گونه
سیاست پردازی نیرنگ آمیز در این تعهد دیده می شود؟ یاد آوری این نکته ضروری است که در این
اعلامیه ساکنان سرزمین فلسطین در حد جامعه های غیر یهودی کوچک به شمار آمده اند. و
باز باید یادآور شود که این اعلامیه را لرد راتچیلد رئیس صهیونیست های بریتانیا, نه عضو دربار
انلگلیس و نه عضوکابینه آن کشور, امضاء کرد. بنابراین نامبرده در مقامی, کمتر از یک مقام رسمی
امضاء کننده این سند رسمی قرار داشت. و

کمیتۀ 300 باشگاه رم
سیاست پردازی و نیرنگ
دکتر جان کولمن
ترجمه دکتر یحیی شمس