از جستجوی کشوری گمشده

نیروهای سیاسی و گروه آزادیخواهان و روشنگران ایرانی دلبسته ای ایران زمین و می خواهند با
کار و پژوهش بهشتی زمینی برپای دارند که در آن مهر, آزادی بیان و قلم فراوانی و نعمت های
مادی و ثروت ملی ایرانیان را در دسترس همگان باشد. همه ی اینان نه درک, دریافت تصور و
تصویر یگانه ای از این بهشت دارند و نه راه و روش و منش شان برای رسیدن به آن یکسان
است. و
و پیروان احزاب چپ ها و  راهکارها و تصویر دیگری از آن دارند. با این همه سرشت مشترک
همه این ها  کشوری داشتند آینده گرایی پویش و کوشش برای برپایی این آرمان و هدف کشور
است. و
این که این هدف کشور چگونه تحقق پذیر است امر دیگری است. ای بسا دنیای امروز ما با این
همه پیشرفت و امکانات اینترنت و روبورد  و تلفن های دستی همان بهشت انسان های سی پنج سال
پیش است که هر شهروند ایرانی درگیر گرسنگی, بیماری و بی خانمانی و زود مرگی بود. و
به باور من تصور و نگرش علمی به آرمان هدف کشور, هر چند که آمیزه ای از خیال و وهم با واقع
باشد به ابزاری برای مجتمع کردن ملت ایران آرزومند و سوء استفاده از تجمع و تشکیلات آن ها در
مقاصد سیاسی است. و
نیرو سیاسی روشنگر باید از چنین دامی بگریزد. هر گروه آزادیخواه فرهیخته و آرمان خواهی باید
آنقدردانش سیاسی و اقتصادی و عاطفه و خیال داشته باشد که خود بتواند راهی هر چند باریک و
تاریک اما بی غرضانه به هدف کشور خود بگشاید و آن را بنمایدند. و