استثمار کارگران ایرانی

اصیل می بایست ضمن توجه و تمرکز شدید خود روی مبارزه طبقه کارگر سعی کند مبارزه دموکراسی
خود را هر چه بیشتر از کانال مسائل و منافع این طبقه انجام دهد , در عین آنکه طبیعتاً هیچ گاه نباید
نسبت به حمایت - نه دنباله روی و تبیعیت- متناسب از نیروهای دموکراسی خرده بورژوازی در مقابل
نیروهای مرتجع تردید نشان بدهد. و

البته این صحبت حرف تازه و جدیدی در بر ندارد اما فقط هشداری است که همواره باید حداقل از نظر
تئوریک آن را فراموش ننمود هر چند که هنر اصلی و به همان قیاس مشکل اصلی کار در پیاده کردن
عملی این اصول و تشخیص صحیح این موارد در جریان زندگی و عمل سیاسی روز است . و

واقعاً یک بار چشیدن طعم تلخ خطا و شکست در دوران انتخابات ریاست جمهوری 1388 باید برای
هفت پشت نیروهای مبارز سیاسی کافی باشد تا دیگر باره این چنین نیروهای با ارزش و قلیل خود را به
جای آنکه صرف راه آگاهی و تشکل طبقه کارگر نمایند به هرزگاه سیاست ها و دیوانگی های
ماجراجویانه خرده بورژوازی انقلابی نکشانند. و

من باید نشان بدهم وقتی بزرگترین مقام مسؤول مملکتی کارگران و زحمتکشان جامعه را ضد انقلاب
می نامند وقتی امروز جهت اصلی مبارزه طبقات حاکم از سمت امپریالیسم و دست نشاندگانش به سمت
نیروهای انقلابی مخالف خود و یا به سمت مردمی برگشته است که به انحا گوناگون طالب تحقق و به
رسمیت شناخته شدن اهداف اولیه انقلاب هستند, طبیعی است که چنین دولتی هم با این مشخصات
برای کشور ایران تشگیل گردد. و